DE VOORBODE VAN EEN TOTALE INZINKING VAN EEN PRESIDENT (142)


"Als Iran niet tekent, zal het hele land worden opgeblazen". En "Als Iran niet inbindt, zal een hele beschaving sterven, om nooit meer terug te keren". 

Nog nooit eerder in de moderne geschiedenis heeft een leider zulke grimmige taal uitgeslagen. Doorgaans, in een conflictsituatie, is een diplomatieke insteek de weg om uit een impasse te geraken, met in een volgende fase openhouden van sancties om druk uit te oefenen. Maar de optie om te onderhandelen in een sfeer van gelijkwaardigheid en respect voor de gevoelens, heeft topprioriteit. Echter: deze weg lijkt met de komst van Trump definitief geblokkeerd. Waarvoor hij kiest, is meer kleineren, diep schofferen, niet achter de coulissen maar in het openbaar terwijl de wereld daarvan getuige is. Waarmee de dader denkt het bewijs te leveren van zijn grootsheid en onnavolgbaarheid, die het slachtoffer moeten slopen. Maar de tactiek zinkt weg, de diepte in, denken en ratio meesleurend. Er valt niets te winnen, slechts verlies te incasseren. Maar als er hiervoor geen besef bestaat, is er iets grondig mis. De verbale aanvallen, en het overgaan tot daden en militair geweld,  duiden op een ernstige afwijking.


Trump is een seniele, oude man geworden, teruggeworpen in een kinderlijke wereld vol pesterijen, die de realiteit uit het oog heeft verloren (oud worden is onvermijdelijk, maar verantwoordelijkheid blijven dragen voor de wereldvrede is een vraag die moet worden beantwoord). Een president die op het punt staat de moeder van alle genocides in praktijk te brengen: 90 miljoen Iraniërs te doden. En met de vinger aan de lanceerknoppen, de woedeaanvallen, een brein waarin agressie overheerst, een narcist die geen tegenspraak accepteert, een president die onder alle omstandigheden gelijk heeft, is een massa-genocide niet ondenkbaar. De wereld durft hem niet te corrigeren, zo angstig is men om hem niet te provoceren, om anders te worden verpletterd onder een stroom van vulgair woordgebruik, en economische sancties. De denkende wereld zwijgt intussen, lijkt te hebben gekozen voor een zeer low profile. 


In de oorlog tegen Iran, meegezogen door de Palestijnse doder Netanyahu in Tel Aviv, die een regime leidt van extreem duivelse, macabere, zionistische ministers, waarin Trump heeft ingezien dat hij een verliezer is, stuurde hij zijn dollargeile vrienden (Witkof, Kushner, Vance) op reis naar Pakistan om een deal (het enige woord uit zijn vocabulaire!) te sluiten. Die deal kwam er, maar één die sluit je als er sprake is van een win-win situatie. Iran was bereid de Straat van Hormuz te openen, mits de aanvallen stoppen, de sancties worden opgeheven, Israël stopt met bombardementen op Libanon en de VS zich terugtrekken uit de regio. Hormuz was weer bevaarbaar, totdat.. Trump besloot de zuid-oost kant te blijven blokkeren: geen enkel schip kon via de Straat naar Iran varen, en omgekeerd kon geen enkel schip Iran verlaten. En het verwachtbare gebeurde: Iran sloot de Straat opnieuw af. Trump roodgloeiend van razernij, en zag niet in dat zijn onverzettelijkheid de spanning had teruggebracht. Dat is Trump: geen millimeter toegeeflijkheid, steeds groots in denken, maar die hem piepklein maakt, onzichtbaar voor zichzelf. (Dezelfde Trump bij wie de Nederlandse koning en koningin het spannend fijn vonden om te logeren!). Een Iran die nu in staat is hem een lesje te leren. Terecht, want in Netanyahu (de spil van kwaadaardigheid en decadentie in het Midden-Oosten) heeft hij een rolmodel gevonden. Trump's waardering oogst je als je sterk en meedogenloos bent: dat ben je als je Gaza hebt vernietigd, grote delen van de West Bank (= Palestijns gebied) hebt geannexeerd, één derde deel van Libanon met de grond gelijk gemaakt en defacto ingelijfd door alle bruggen over de Litani Rivier en omringende landbouwgrond te vernietigen en daarmee verhinderen dat Libanezen kunnen terugkeren naar hun geboortegrond. Dit maakt volgens Trump de zionistische piranha-premier krachtig en onsterfelijk, "a perfect guy", "a great man". En dit is volgens de Amerikaanse president dé methodiek om Iran te verpletteren. Schiet op alles wat beweegt in Palestina (wat ook gebeurt) en je inspireert Trump tot een Viëtnam in Iran. 


Je maakt indruk op hem, als je moreel gevallen bent, wat hij vertaalt als superioriteit en benoemt als  Nobelprijswaardig.

Zou je niet het verstand van Trump (ná Gaza en Iran, en de moordpartijen door zijn ICE) in twijfel moeten trekken? Zo eenvoudig is hij te diagnosticeren, zelfs vanaf grote afstand. Trump heeft een onvoorspelbare persoonlijkheid, die de dood van 90 miljoen mensen een Republikeinse mijlpaal zou vinden en daadwerkelijk dichterbij zou willen brengen. Een massaslachting is een normale, legitieme daad, gelooft hij als Christus himself of als gezalfde adept. Hij komt bij persconferenties niet volledig uit zijn woorden, verzamelbegrippen kan hij nauwelijks uitspreken, hij treedt zeer vaak in herhalingen, is niet in staat om te analyseren, zweeft in oppervlakkigheden en lijdt hij bovendien aan woedeaanvallen. Het verschil tussen goed en kwaad is niet meer te onderscheiden. Volgens psychologen en psychiaters in de VS is hij in een fase beland van beginnende dementie. En velen maken zich daarom zorgen omdat hij als opperbevelhebber met zijn vinger aan de nucleaire knoppen zit en de aarde in een vlammenzee kan veranderen (nog altijd ongelooflijk dat Willem Alexander en Maxima het fijn vonden om bij hem veilig te logeren). 


Moeten Amerikanen wachten totdat hij per ambulance wordt afgevoerd, of moet het Congres  (Senaat en Huis van Afgevaardigden), de senatoren en afgevaardigden, spoedig starten met een afzettingsprocedure (impeachment)?  2026 is een jaar in mineur, maar kan eindigen in één van grote opluchting. 


Manuel Sewgobind

21 april 2026